Το πράσινο στην ταράτσα μας…. πηγή ζωής

Περιβάλλον

Αφού δεν έμεινε χώρος κάτω στη γη για τα φυτά, η μόνη λύση πλέον είναι να τα ανεβάσουμε στις ταράτσες των σπιτιών μας. Τα πλεονεκτήματα είναι τόσο πολλά (όχι μόνο για τον ιδιοκτήτη του κάθε κτιρίου, αλλά και για τους υπόλοιπους κατοίκους μιας πυκνοκατοικημένης πόλης), που όταν το καταλάβουμε καλά αυτό, θα αναρωτιόμαστε γιατί ακόμα δεν έχει βγει νόμος που να το επιβάλει.

Μια λύση στην οποία οι περισσότεροι θα γινόταν να καταφύγουν ακόμη και τώρα είναι να γεμίσουν τις ταράτσες των σπιτιών και των άλλων κτιρίων με πράσινο.

Όχι απλώς μερικές γλάστρες με κάποια δυστυχισμένα φυτά εγκλωβισμένα εκεί μέσα, αλλά με κανονικά πράσινα χαλιά,καλά υπολογισμένα και επιστημονικά φυτεμένα, που κάνουν και την πιο άσχημη πόλη να φαίνεται από ψηλά σαν ένα καταπράσινο υγιές λιβάδι. Το πρασίνισμα αυτό δεν γίνεται για λόγους εμφάνισης, αλλά από ανάγκη επιβίωσης σε μια πόλη που έχει χτιστεί με τόσα λάθη μέχρι σήμερα.

Και το πιο σημαντικό είναι ότι κάθε πράσινη στέγη προσθέτει -έστω και ακούσια- κάτι σε ένα αόρατο αλλά υπαρκτό ταμείο για την αγορά καθαρότερου αέρα μέσα στην πόλη ακόμη δεν έχει βγει νόμος που να το επιβάλλει.

Η πιο προχωρημένη χώρα στον κόσμο στο θέμα της φύτευσης στις στέγες είναι η Γερμανία, που δίνει και μεγάλα οικονομικά κίνητρα για να γίνουν πράσινες οι στέγες των κτιρίων.

Η Ιαπωνία ψήφισε νόμο και πλέον θα είναι υποχρεωτικό το φύτεμα των ταρατσών, ενώ στη Σκανδιναβία τα πανεπιστήμια ψάχνουν με πειραματικές καλλιέργειες για τα πιο κατάλληλα είδη φυτών σε διάφορες συνθήκες (σκιά, έλλειψη νερού κλπ.) και οι τοπικές κοινότητες ενισχύουν τους ιδιοκτήτες σε κάποιο ποσοστό για την ίδια δουλειά.

Στη Νορβηγία, μάλιστα, υπάρχει ίσως η μεγαλύτερη φυτεμένη στέγη στον κόσμο, με έκταση 26 στρεμμάτων! Στην Ελλάδα φυσικά το αποφασίζεις μόνος σου και αρχίζεις να τρέχεις και μόνος σου, ενώ θα πληρώσεις και μόνος σου, αλλά θα το απολαύσουν και άλλοι. Δεν πειράζει, όμως, αξίζει τον κόπο. Τα φυτά, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο ανθεκτικά και λιγότερο απαιτητικά σε νερό. Όχι γκαζόν δηλαδή, κατά προτίμηση φασκομηλιές, δεντρολίβανο, αλλά και παχύφυτα με σαρκώδη φύλλα, ικανά να συγκρατούν νερό, όπως αυτά της οικογένειας Sedum, με ρίζες που δεν εισχωρούν βαθιά. Όσοι «αντέχουν», βέβαια, μπορούν να προχωρήσουν ακόμη και σε δεντροφυτεύσεις, αυξάνοντας ανάλογα το πάχος του θρεπτικού υποστρώματος και τη φροντίδα.

ΠΗΓΗ Vita.gr

34Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *