«Σκέψεις Εκπαιδευτικών»

Ελλάδα Δωδεκάνησα

Γράφει η Σοφία Σ.

16 μέρες μέσα στο σπίτι…

Από τότε που έκλεισαν τα σχολεία. Είμαι εκπαιδευτικός. Μου αρέσει η δουλειά μου επειδή κάθε μέρα είναι μια πρόκληση.
Δεν είμαι εύκολος άνθρωπος. Για παράδειγμα, μη μου μιλάτε το πρωί, πριν να κατέβει η πρώτη καυτή γουλιά καφέ στο λάρυγγα μου.

Έχω πάντα άγχος για τη μέρα που θα ακολουθήσει. Η κάθε μέρα κυλάει διαφορετικά. Δεν μπορείς να αναπαυτείς σε μια ρουτίνα, δεν υπάρχει ρουτίνα, ποτέ.

Ξεκινάς ως άνθρωπος και κάνεις ότι επάγγελμα τύχει από αυτά που αναφέρουν συχνά για τους εκπαιδευτικούς.

16 μέρες… Οι οποίες θα γίνουν 36, 56..ποιος ξέρει; Καλά να είμαστε όλοι, παιδιά, γονείς, συνάδελφοι.

Αλλά να…μου λείπουν τα «τερατάκια», μου λείπουν όσο δεν μπορούσα να φανταστώ. Μου λείπει η τάξη, η μυρωδιά της τάξης, του μαρκαδόρου, η μυρωδιά της προσφοράς. Όχι της δικής μου, της δικής τους, των μαθητών μου.

Μέσω αυτών ζεις, αναπτύσσεσαι, ανακαλύπτεις, εξελίσσεσαι, ζεις, υπάρχεις.

Δίχως αυτούς, είσαι ένα τίποτα. Δεν έχεις επαφή, δεν σε βλέπουν, δεν σε κοιτάζουν στα μάτια, δεν υπάρχεις. Δεν ακούνε τη φωνή σου, δεν σε ακούνε. Είσαι ένα τίποτα, δεν υπάρχεις.

Μαθήματα μέσω διαδικτύου, μέσω πλατφόρμας…ψυχρά πράγματα.

Δεν με γεμίζουν. Μου έρχεται να κλάψω αλλά δεν θα κλάψω. Γιατί όταν θα ξαναβρεθούμε, πρέπει να έχω κάνει πρόβα επειδή θα κοπεί η φωνή μου, η αναπνοή μου, από συγκίνηση.

Θα πρέπει να παραμείνω ψύχραιμος εκπαιδευτικός, αλλά τόσο χαρούμενος. Θα φανεί στο πρόσωπο μου, δεν θα μπορέσω να κρυφτώ. Θα συνεχίζω να είμαι το στήριγμα τους, το εφαλτήριο ίσως για κάτι που δεν είχαν σκεφτεί και το ανακάλυψα τυχαία ή μετά από πολλή σκέψη.

Θα είμαι εκεί. Ο ρόλος μου σε αυτήν την κοινωνία είναι συγκεκριμένος. Έχει ποτίσει τη σκέψη μου αυτές τις ατέλειωτες ώρες που περνάω μέσα στο σπίτι.

Μου λείπουν, ναι, μου λείπουν…

0Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *