“Ξεχασμένα παιδιά”

Παιδική ψυχολογία Ελλάδα

Γράφει η Σοφία Σαμοθράκη (Εκπαιδευτικός)

Ξεχασμένα παιδιά

12 Ιουνίου, Παγκόσμια ημέρα κατά της παιδικής εργασίας

Πέρασε σχεδόν απαρατήρητη… Άλλα θέματα την προσπέρασαν, θέματα πιο σημαντικά, θέματα παγκόσμιας υγείας, πολιτικής και οικονομίας.

Ωστόσο, τα ανήλικα εργαζόμενα παιδιά υπάρχουν, σε χώρες μακρινές ή και στον τόπο μας, και παλεύουν για ένα κομμάτι ψωμί. Αγκομαχώντας ανάμεσα σε βουνά από κάρβουνο, πέτρες και τούβλα ή στα φανάρια όπως τα βλέπουμε στην Ελλάδα.

Χιλιάδες παιδιά; Όχι. Εκατομμύρια…

Δεν πηγαίνουν σχολείο, δεν παίζουν ανέμελα, δεν έχουν παιχνίδια και βιβλία. Ξυπνάνε από τα χαράματα, εργάζονται ατέλειωτες ώρες σε απαράδεκτες για το νου και εξοργιστικά αντίξοες συνθήκες και γυρίζουν σπίτι, εξαντλημένα, σωματικά και ψυχολογικά. Δεν υπάρχει χρόνος για παιχνίδι. Υπάρχει ίσως λίγο φαγητό. Πολύ λίγο. Ίσα για να κρατηθούν και να ξαναπάνε για δουλειά την επόμενη μέρα.

Γνωρίζουν για τα δικαιώματα του παιδιού; Σίγουρα όχι. Και τι με αυτό; Η δουλειά είναι για την επιβίωση και μόνο. Δεν υπάρχει χρόνος για σχολείο, για μάθηση και παιχνίδι. Άραγε, ξέρουν τι είναι σχολείο;  Όχι.

Ξέρουν μόνο το δρόμο για το χωράφι όπου θα μαζέψουν καπνά, βαμβάκι, ξύλα, θα ψεκάσουν με κάποιο ίσως πολύ επικίνδυνο για την υγεία τους ζιζανιοκτόνο.

Ξέρουν καλά τη στοά του ορυχείου από όπου περνάει μόνο το δικό τους λεπτό παιδικό σώμα.

Ξέρουν επίσης το μονοπάτι που οδηγεί στο εργοστάσιο όπου θα ράβουν, ώρες ατέλειωτες, ρούχα που δεν θα φορέσουν ποτέ.

Δεν καταλαβαίνουν το πεπρωμένο τους, απλά κλαίνε. Σιωπηλά. Είναι λυπημένα, κουρασμένα. Το διαβάζεις στα μάτια τους. Στο κορμάκι τους που λυγίζει από το βάρος της ευθύνης που δεν τους ανήκει. Έτυχε να γεννηθούν εδώ. Δεν επέλεξαν τον πόνο και την αδικία και έχασαν την ευκαιρία να μορφωθούν.

0Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *