«Οι «σκληροί» παίζουν σκάκι» των Franz Blaha και Marge Cathcart

Πολιτισμός
Εικόνες του σκακιού στην αστυνοµική λογοτεχνία περιγράφουν στο βιβλίο τους οι συγγραφείς Franz Blaha και Marge Cathcart

Tο σκάκι, αυτό το παράξενα γοητευτικό παιχνίδι, από τότε που έγινε γνωστό στην Ευρώπη, γύρω στον 10ο αιώνα, κάνει ιδιαίτερα αισθητή την παρουσία του στη λογοτεχνία.

Οι δυνατότητες του παιχνιδιού είναι τόσο περίπλοκες που είναι αδύνατο να συλλογιστεί κανείς όλα τα ενδεχόµενα, µε τους συνδυασµούς των επιλογών να καθορίζονται από 32 κοµµάτια που κινούνται σε 64 τετράγωνα. Εάν αυτά που µετράνε είναι η τακτική και η στρατηγική, οι κινήσεις βάσει σχεδίου αλλά και οι αυτοσχεδιασµοί, οι έξυπνοι συνδυασµοί, οι λεπτοί ελιγµοί, τότε καταλαβαίνει κανείς τον λόγο για τον οποίο ένα σκακιστικό παιχνίδι σαγήνευε πάντοτε τη συγγραφική φαντασία. Συνήθως το σκάκι αξιοποιείται για να αναδειχθεί µια σύγκρουση ανάµεσα σε αντίθετες ιδέες και αρχές, να γίνει ένας παραλληλισµός µε τη ζωή και να τεθούν προσφιλή στους λογοτέχνες ερωτήµατα για τον διχασµό της ανθρώπινης προσωπικότητας, τη µοναξιά της ευφυΐας και τις ολέθριες συνέπειες της ακραίας εξειδίκευσης.

Ο Στέφαν Τσβάιχ το χρησιµοποίησε στη σύγκρουση φαντασίας και ψυχρής λογικής, ο Ναµπόκοφ στην αναµέτρηση της ιδιοφυΐας µε το πλήθος, ο Όργουελ για να καταδείξει τη µαταιότητα του αγώνα ενάντια στον «Μεγάλο Αδελφό». Νωρίτερα, οι τροβαδούροι του Μεσαίωνα διέδωσαν την ιδέα ότι ο έρωτας είναι µάχη µεταξύ αντιπάλων αντιθέτου φύλου, µε συγκεκριµένους κανόνες, όπως στο σκάκι.

Στο «Γαργαντούας και Παντακρουέλ» του Ραµπελέ γίνεται η πρώτη αναφορά στην κίνηση του ροκέ, ενώ στον «∆ον Κιχώτη» ο Σάντσο Πάντσα επισηµαίνει µια αναλογία µεταξύ των κοµµατιών και των κοινωνικών ρόλων. Μάλιστα, ο Θερβάντες παροµοιάζει τα χαµένα κοµµάτια που µπαίνουν στο ίδιο σακούλι, χωρίς την ιεραρχία που είχαν στη σκακιέρα, µε τον θάνατο όπου είναι όλοι ίσοι.

ethnos.gr

7Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *