Με νοσταλγική διάθεση η παρουσίαση του βιβλίου «ΤΟ ΒΑΤΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ» της συγγραφέως Ειρήνης Μπούρδα – Καμπούρη.

Δωδεκάνησα Πολιτισμός

«Βαθειά η αγάπη που μας δένει μαζί σου..!

Αγάπης ηλιαχτίδα. Θαλπωρή στην ψυχή μας..!

Της καρδιάς «καλημέρα» η γλυκιά θύμησή σου..!

Ίσιε δρόμε. Προορισμέ και οδηγέ στη ζωή μας..!

Με νοσταλγική διάθεση πραγματοποιήθηκε σήμερα η παρουσίαση του βιβλίου «ΤΟ ΒΑΤΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ» της συγγραφέως Ειρήνης Μπούρδα – Καμπούρη.

Η Ιστορία ενός χωριού στην Νότια Ρόδο, μέσα από το πέρασμα του χρόνου και των αναμνήσεων.

Την παρουσίαση άνοιξε η δασκάλα κ. Καθολική Δημητριάδου – Ταμβακά η οποία μέσα από μια φιλία και αναμνήσεις χρόνων, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα της συγγραφέως λέγοντας: «Η Ειρήνη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Βάτι. Το αγαπημένο χωριό της. Την Ιθάκη της. Ήμαστε φίλες από παιδάκια. Έμενα μαζί τους. Το σπίτι ήταν διώροφο. Εμείς κοιμόμασταν στο πάνω δωμάτιο. Είχε δύο παράθυρα που έβλεπαν στον δρόμο. Θυμάμαι πως όταν τελειώναμε το διάβασμα, καθόμασταν στο παράθυρο και χαζεύαμε τον κόσμο που περνούσε. Η θεία μου όμως αυστηρή  πάντα μας έλεγε με αυστηρό τρόπο, να μην καθόμαστε στα παράθυρα γιατί από κάτω περνάνε τα αγόρια και δεν είναι σωστό. Είναι ντροπή μας έλεγε, όμως εμείς το ξανακάναμε. Ζούσαμε μια ζωή όμορφη, απλή. Σχολείο, σπίτι διάβασμα αλλά και βόλτες στο Μανδράκι και στο στάδιο όπου τότε κυκλοφορούσαν πολλοί άνθρωποι. Μετά το γυμνάσιο, η Ειρήνη σπούδασε και αποφοίτησε από την Παιδαγωγική Ακαδημία Ρόδου. Στόχος της ήταν πάντα να διαβάζει. Να παίρνει καλούς βαθμούς και να διακρίνεται. Πάντα ήθελε το καλύτερο και το προσπαθούσε με αποφασιστικότητα και δημιουργική διάθεση. Τα στοιχεία αυτά του χαρακτήρα της, συνέχισαν να καθορίζουν τον τρόπο ζωής της μέχρι σήμερα».

Στην Συνέχεια τον λόγο πήρε η Φιλόλογος κ. Νάνσυ Τρυποσκούφη, η οποία αναφέρθηκε στις ενότητες του βιβλίου, και στην δική της οπτική πάνω στο θέμα. Ξεκίνησε την αφήγηση της λέγοντας: «Αν κάτι κάνει την Ρόδο μοναδική, δεν είναι μόνο τα μνημεία της, ή η φυσική της ομορφιά, η Ελληνική ιστορία της και οι πολιτιστικές επιρροές άλλων λαών που έχει αφομοιώσει. Είναι και η ποικιλομορφία της. Πέρα από την πόλη της Ρόδου 44 χωριά διάσπαρτα σε όλο το νησί, αποτελούν καθένα από αυτά, έναν δικό του ξεχωριστό κόσμο. Νησί μέσα σε νησί. Σαν πετράδια σε ένα πολύχρωμο μωσαϊκό. Ένα τέτοιο πετράδι πολύτιμο είναι και το Βάτι. Για το οποίο όμως μέχρι στιγμής δεν είχε γίνει μία πλήρης καταγραφή, που να περιλαμβάνει όλες τις πτυχές αυτού του τόπου. Δηλαδή τους ανθρώπους, τα ήθη και τα έθιμα, τα κτίρια και τις τοποθεσίες, τον πολιτισμό, την ντοπιολαλιά. Το κενό αυτό έρχεται να καλύψει η συγγραφέας – δασκάλα Ειρήνη Μπούρδα – Καμπούρη, που με όχημα την αγάπη της για το χωριό αυτό, μας παραδίδει ένα ολοκληρωμένο πόνημα προσιτό σε όλους και επιστημονικά τεκμηριωμένο, πραγματική παρακαταθήκη για τις ερχόμενες γενιές. Δεν είναι μόνο ο όγκος του βιβλίου με τις 327 σελίδες, η το εύρος των θεμάτων τα οποία καλύπτει, αλλά και η υποδειγματική μεθοδικότητα και η πληρότητα με την οποία καλύπτετε η κάθε πτυχή,  που κάνουν αυτό το βιβλίο ξεχωριστό. Ξεκινώντας από την ονομασία του τόπου και την περιγραφή του, η συγγραφέας μας δίνει μία πρώτη εικόνα της γεωγραφίας και της τοπωνυμίας, προσφέροντας μας μια πρώτη εξήγηση για την ιδιαιτερότητα του όσο αφορά την ιστορία και τον πολιτισμό που έχει αναπτύξει. Συνεχίζοντας με την ιστορία, το βιβλίο μας δίνει με τρόπο συνοπτικό την μακρά πορεία του Βατίου στον χρόνο. Να σημειωθεί ότι το χωριό στήριζε την συνεκτικότητα του στους τρεις βασικούς πυλώνες της κοινωνικής του ζωής. Τον αθλητικό σύλλογο «ΔΙΑΓΟΡΑ Βατίου», το φιλανθρωπικό σύλλογο «Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος» και τον πολιτιστικό σύλλογο « Ορέστης Παπαγεωργίου». Επίσης σημαντικό ρόλο για τους κατοίκους του Βατίου έπαιξε το σχολείο, όπου διατέθηκαν σημαντικοί πόροι για την συντήρηση του».

Ακολούθησε η τοποθέτηση του κ. Νίκου Νικολάου Επίτιμου προέδρου της Στέγης γραμμάτων και τεχνών Δωδεκανήσου, ο οποίος κατέθεσε με τον δικό του τρόπο την αξία και την σπουδαιότητα αυτών των έργων για την ιστορία και τον πολιτισμό του τόπου μας.» Η δική μου ομιλία ή καλύτερα «παρέμβαση», θα αναδείξει πιστεύω, την αξία που έχουν παρόμοια βιβλία που με περισσή αγάπη και σεβασμό,έγραψαν για την δική τους γενέτειρα, κι άλλοι Ρόδιοι και Δωδεκανήσιοι και πόσο πολύτιμη για την παιδεία και την τοπική μας ιστορία, αλλά κυρίως για τις νέες γενιές, είναι η συγγραφή αυτών των βιβλίων. Εστιάζοντας στο βιβλίο της Ειρήνης, διαπιστώνουμε ότι όσο περνάνε τα χρόνια, τόσο περισσότερο απομακρυνόμαστε από την εποχή που περιγράφει και το βιβλίο αυτό θα γίνετε όλο και πιο πολύτιμο. Διότι μας φέρνει σε επαφή με το παρελθόν μας, ένα σκληρό αλλά ωραίο παρελθόν, δίνοντας μας κατά συνέπεια, μεταξύ άλλων να κατανοήσουμε καλύτερα το παρόν. Οι νοσταλγικοί θα θελήσουν να το διαβάσουν, αλλά καλό θα ήταν να το διαβάσουν και τα παιδιά μας. Η γνώση της ιστορίας του τόπου μας, ενισχύει την συλλογική μνήμη. Μέσα από τους αδιάκοπους αγώνες των κατοίκων των νησιών μας, σφυρηλατήθηκαν χαρακτήρες που άντεξαν και δεν αλλοιώθηκαν στο διάβα του χρόνου.  Θα τελειώσω με ένα συμβολικό στίχο του Οδυσσέα Ελύτη που έχει σχέση με τους ποικιλώνυμους κατακτητές που επί 636 χρόνια πέρασαν από τον τόπο μας και που επαληθεύει όλα τα σχετικά με τους αγώνες των Ελλήνων. «Ήρθαν ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου το παμπάλαιο χώμα πατώντας, Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με την φτέρνα τους».

Τέλος η συγγραφέας του βιβλίου εξήγησε πως η μία και μοναδική λέξη έκφρασης συναισθημάτων για τον τόπο μας, αλλά και για τους ανθρώπους μας είναι η «Αγάπη».

«Αγαπώ» η ομορφότερη λέξη που κλείνει μέσα της τα πάντα. Ξεκινά από το Α και τελειώνει στο Ω. Αρχή και τέλος. Ολοκλήρωση. Όταν λέω αγαπώ, γεμίζει η καρδιά μου, η ψυχή, το σώμα μου, το μυαλό μου. Το είναι μου ολόκληρο γεμίζει αυτή η αγάπη που νιώθω για το μικρό μου χωριό. Μπορώ να ζω. Να κουβεντιάζω με τους ανθρώπους του ώρες ατέλειωτες και να παίρνω όσο μπορώ περισσότερα, προτού τα πάρει μαζί της η λήθη και ξεχαστούν. Γιατί οι ήρωες αυτού του βιβλίου σιγά σιγά μας αφήνουν και ξέρουμε ότι χωρίς την δική τους βοήθεια δεν θα μπορούσε να γραφτεί το Βάτι που αγάπησα. Είναι μία κληρονομιά που ο κάθε τόπος πρέπει να αφήνει στους μεταγενέστερους.»

Θα κλείσω αυτό το όμορφο ταξίδι με στίχους (νανούρισμα) που διάβασε η κ. Τρυποσκούφη και είναι της ίδιας της συγγραφέως ακολουθώντας πιστά τα μοτίβα, την γλώσσα και τον ρυθμό του παραδοσιακού τραγουδιού, φανερώνοντας μας έτσι, πως πολλές φορές το προσωπικό αναμυγνίετε με το συλλογικό.

«Κοιμήσου Αγγελούδι μου, μωρό μου κάνε νάνι. Αντάμα με την Παναγιά και με τον Αι Γιάννη. Νάνι του Ρήγα το παιδί, του βασιλιά το εγγόνι, η Παναγιά και ο Χριστός να μας το μεγαλώνει. Κοιμήσου με την ζάχαρη και ξύπνα με το μέλι και ολόγυρα σου κρίνε μου να τραγουδούν αγγέλοι. Κοιμήσου αγγελούδι μου και αν κάνεις νάνι νάνι, θα μεγαλώνεις γρήγορα, θα γίνεις παλικάρι. Θα γίνεις άντρας δυνατός στο νου σου και στο σώμα, για της ζωής τα βάσανα μικρός είσαι ακόμα. Κοιμήσου που να σε χαρούν και οι δύο οι γονείς σου, μεγάλο δώρο του Θεού ήταν η γέννηση σου. Κοιμήσου που να σε χαρούν και να σε καμαρώσουν, κομμάτι τιμιόξυλο να ψάξουν να σου δώσουν. Να σε φιλάει Διαγόρα μου, μες στην ζωή σου αιώνια, και να σου δίνει την υγειά σε όλα σου τα χρόνια. Κοιμήσου και όνειρα γλυκά να έχεις όλη νύχτα και να τα κάνει αληθινά από τον Θεούλη ζήτα. Κοιμήσου μεγαλούλουδα και ξύπνα με τραγούδια, που θα σου λένε από ψηλά χιλιάδες αγγελούδια. Κοιμήσου με τα λούλουδα τριγύρω ανθισμένα, κι εγώ τραγούδια έγραψα να τραγουδώ για σένα. Κοιμήσου αγγελούδι μου μαζί με το τραγούδι, άγγελο παρακάλεσα να έρθει να σε προσέχει και εκείνος μου απάντησε ό άγγελος τον άγγελο ανάγκη δεν τον έχει».

Την εκδήλωση πλαισίωσαν ο κ. Διακογεωργίου, η κ. Φτακλάκη, ο κ. Καλαποδάκης, ο κ. Κόνσολας, ο κ. Ζανετίδης, ο κ. Μπαριανακής, ο κ Καμπουρόπουλος, ο κ. Ζωίδης, ο κ. Παρασκευάς, ο κ. Γιαννόπουλος, ο κ. Καμπουράκης, Εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης, εκπρόσωποι φορέων και θεσμών και πλήθος κόσμου.

i12.gr Σοφία Νεοφυτίδου (Sofi Neof)

 

0Shares

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *